من و تو و فاصله ها

این وبلاگ از نظر من ملغی شد.

اگر عمری بود و نوشته های جدید 

                                             در وبلاگ جدید...

خدانگهدار

elham man na beto khianat klardam na hichi beghoran be jon eperdam irancella smash ghat zade emruz as harki miporsam hamin moshkelo daran taghsirr man nist man as idshab emruz 100ta sms dadam chikar konam goshitam ke sakht mishe call kard........

man beghoran daram j midam enghadr ye tarafe ghezavat nakon lotfan age mitoni behem tmamas begir man nemitonam callet konam chikar konam age in peyghamo gerfti ye sms bede bego gerftammm

 " جواب زیبای فروغ فرخ زاد به حمید مصدق"

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

به همین سادگی رفتی

                                بی خداحافظ عزیزم

                     سهم تو شد روز تازه

                                            سهم من اشک که بریزم..

به همین سادگی کم شد

                             عمر گلبوته تو دستم

               گله از تو نیست میدونم

                                            خودم اینو از تو خواستم...

به جون ستاره هامون

                             تو عزیزتر از چشامی

         هر جا هستی خوب و خوش باش

                                            تاابد بغض صدامی...

تو رو محض لحظه هامون

                             نشه باورت یه وقتی

               که دوست ندارم اینو

                                           بخدا گفتم به سختی.............

من اگه دوست نداشتم

                           پای غمهات نمیموندم

              واست اینهمه ترانه

                                            از ته دل نمیخوندم

اگه گفتم برو خوبم

                           واسه این بود که میدیدم

              داری آب میشی میمیری

                                          اینو از همه شنیدم..........

دارم از دوریت میمیرم...

                          تا کنار من نسوزی....

            از دلم نمیری عمرا

                                       نفسامی که هنوزی....

تو رو محض خیره هامون

                          که نفس نفس خدا شد

             از همون لحظه که رفتی

                                      روحم از تنم جدا شد........

تو که تنها نمیمونی

                         من تنها رو دعا کن

             خاطراتمو نگه دار

                                        اما دستامو رها کن...

دست تو اول عشقه

                           بسپارش به آخرین زن

             زنی که پشت یه دیوار

                                    واسه چشمات گریه میکرد.......

                                                                      گریه میکرد.........

<<این که میشنوی صدای منه...

                                           صدای سکوتی که نمیدونه چی بگه..

نمیدونه چجور باید بفهمه نخواستنش یعنی چی.......

                                                   کاش میدونستم این غمو چکار کنم...>>

در دل سیاه شب

     هر ستاره ای که سر میزند اوست.

چشمک هر ستاره ای

          نگاه دزدانه ی اوست که مرا پیغام میدهد...

که در زمین تنها نیستی

     مرا با تو جدایی نیست

         مرا بی تو زندگانی نیست

             مرا بی تو سرنوشتی نیست

                                              سرگذشتی نیست....

هر ستاره مرا نویدی است که او هست

                                                       که اوست....

که او خورشید بی غروب من است

             که او وصال بی فراغ من است

                 که او حضور بی غیبت من است

                            که او در دم هر نفس من است

                                    در کوبه ی هر نبض من است...

طعم هر طعامم اوست

     شهد هر شرابم اوست

       عطر هر یاسی نجوای اوست

           وزش هر نسیمی نوازش اوست

               قطره ی هر شبنمی اشک اوست...

عاشقی رنگ سمند او 

      آسمان پرتوی از سر در اوست

                     مخمل ابر گل پیکر اوست....

ساقه ی صبح بر و بالایش

          نغمه ی وحی خدا آوایش

                      آرزو طرحی از اندامش

                             زندگی رایحه ی پیرهنش

                                     جان من تشنه ی نوش دهنش.......

<< خورشید برای من غروب کرد..حالا خودم هستم و خودم.بی تعلق.خدایا برای هر چه تو میدانی و من نمیدانم شکر!>>

طبیبا وا مکن زخم سرم را

                                      ببند اول دو چشم دخترم را

طبیبا کارم از درمان گذشته

                                      که سوزد زهر قاتل پیکرم را

ببند آنگونه فرقم را که در بند

                                    نبیند فاطمه زخم سرم را.......

<< از همه شمایی که این شبها دلتون میلرزه و بغضتون میشکنه التماس دعا دارم..>>

روزمان که هیچ شب را هم به خود حرام میکنیم!

با هم حرف میزنیم...حرف حرف حرف...از هیچ کجا

                                                                حرفی نداریم آخر..!

قربان صدقه هم میرویم

          به هم آرامش میدهیم

                حرفهایمان به هم بر میخورد ناگهان!

                                           به هم میپریم..

                                                     دعوا میکنیم

                                                              داد میزنیم

                                                                     بد و بیراه میگوییم...

از زمین و زمان متنفر میشویم

                 همدیگر را به حال خود رها میکنیم

                             و باز به خیال همیشه به قانونمان متعهد میمانیم 

                                         و سر به یک بالش میگذاریم....

دعا میکنیم.......

      گریه میکنیم.....

             نذر میکنیم....

                  زیارت میرویم و برای هم نماز حاجت میخوانیم....

                                                              داریم زندگی میکنیم آخر!

داریم با خیال هم زندگی میکنیم.......

خسته ام.بارها گفتم و شنیدی.گفتم و نشنیدی.خسته ام.از خودم.از خودم و این رویایی

که انگار پایانی نداره...

طبق قرارمون ..میدونم که میدونی گفتنی نیست...

تا آخر این فصل..نمیدونم یعنی نمیدونیم حتی فردا واسمون چی میخواد

انقدر فکرا دارم که بقول خودت قفل شدم!

                                                                        فقط تا پایان فصل گرما..

<<ای چراغ هر بهانه

           از تو روشن از تو روشن

                  ای که حرفای قشنگت

                         منو آشتی داده با من

                               منو گنجشکای خونه

                                     دیدنت عادتمونه............>>

چه گریزیست ز من؟

    چه شتابیست به راه؟

       به چه خواهی بردن

           در شبی اینهمه تاریک پناه؟..

                                    مرمرین پله ی آن غرقه ی عاج!

                                          ای دریغا که ز ما بس دور است

                                                   لحظه ها را دریاب.......

                                                                چشم فردا کور است  

                                                  < از تو هزاران قطره اشک طلب دارم..>